Menu

Stefan Chwin

Stefan Chwin

Powieściopisarz, eseista, historyk literatury związany z Uniwersytetem Gdańskim. Jako prozaik debiutował, wydanymi pod pseudonimem Max Lars, powieściami fantastyczno-przygodowymi Ludzie-skorpiony (1985) i Człowiek-litera (1989). Zwrócił na siebie uwagę książką z pogranicza prozy dokumentu osobistego i eseju zatytułowaną Krótka historia pewnego żartu (1991), w której zrekonstruował klimat duchowy własnego dzieciństwa. Już w tej publikacji doszła do głosu jego fascynacja miejscem – dawnym i współczesnym Gdańskiem, miastem o tysiącletniej historii, gdzie zawsze przenikały się kultury, języki i religie.

Przełomowym momentem w karierze pisarskiej było ukazanie się powieści Hanemann (1995), która została entuzjastycznie przyjęta przez krytykę, obsypana nagrodami; do dziś jest uważana za jedno z najważniejszych osiągnięć polskiej prozy końca XX wieku.

Inne jego powieści to m.in.  Esther (1999), W Złotym pelikanie (2003), Kartki z dziennika (2004), Żona prezydenta (2005), W Dolinie Radości(2006), Dziennik dla dorosłych (2008), Panna Ferbelin (2011), Srebrzysko (2016)

Jest też autorem obszernej książki o dość szerokim adresie czytelniczym – Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni (2010). Publikacja ta uchodzi za najlepsze – jak dotąd – polskie opracowanie problematyki suicydalnej ujętej z perspektywy kulturoznawczej.

Jest członkiem m.in. Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (Societas Scientiarum Gedanensis), Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN-Clubu, Rady Języka Polskiego przy Polskiej Akademii Nauk.

Od wielu lat znajduje się w gronie setki najwybitniejszych polskich naukowców i twórców współpracujących z Krajowym Funduszem na Rzecz Dzieci –  stowarzyszeniem zajmującym się wspieraniem wybitnie uzdolnionej młodzieży w rozwoju jej talentów.

Organizator

Producent

Patronat honorowy

Dofinansowanie

Partnerzy

Patroni medialni