Menu

Wojciech Wysocki

Wojciech Wysocki

Na trzecim roku studiów zagrał w telefilmie Gerarda Zalewskiego „Dom moich synów” (1975) u boku Marka Walczewskiego i Beaty Tyszkiewicz, który został doceniony na przeglądzie filmów telewizyjnych w Cannes. Po gościnnym udziale w serialu kryminalnym „07 zgłoś się” (1976), zadebiutował na dużym ekranie rolą czarnego charakteru młodego pianisty, który zaniedbuje relacje z ciężko chorą dziewczyną na rzecz przygotowań do konkursu chopinowskiego w melodramacie Jana Batorego „Con amore” (1976) z udziałem Mirosława Konarowskiego, Joanny Szczepkowskiej i Zbigniewa Zapasiewicza.

W 1976 roku ukończył warszawską PWST w Warszawie. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym (1976-94), Północnym (1990), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie (1991, 1998), Dramatycznym (1994-), Muzycznym "Roma" (1999, 2002), Komedia (2000-2001, 2003-2006), Rozmaitości (2003), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2005), Kompania Primavera (2005-2006), Rampa na Targówku (2006) oraz im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Opera Nova w Bydgoszczy (1999), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2007) i Teatrze Piosenki we Wrocławiu (2008).

Pojawił się w dramacie psychologicznym Andrzeja Wajdy „Bez znieczulenia” (1978), melodramacie Ignacego Gogolewskiego „Romans Teresy Hennert” (1978), ekranizacji powieści Andrzeja Wydrzyńskiego „Umarli rzucają cień” (1978), dramacie Andrzeja Wajdy „Dyrygent” (1980) z Johnem Gielgudem, telefilmie wojennym „Godzina W" (1980) i serialu Janusza Zaorskiego „Punkt widzenia” (1980). W filmie wojenno-sensacyjnym „Wyrok śmierci” (1980) zagrał postać Smukłego, który wykonywał wyroki na kolaborantach. Sławę zdobył jako kapitan Wiesnicyn w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego „Wierna rzeka” (1983) w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego oraz w roli młodego dziennikarza o ambicjach literackich, który zostaje aresztowany za wydawanie wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego pisemka w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa „Pismak” (1984) na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Rola chronicznie osamotnionego, odosobnionego i odczuwającego wrogość świata wobec siebie Michała Miauczyńskiego w dramacie Marka Koterskiego „Życie wewnętrzne” (1986) przyniosła mu nagrodę aktorską w wyniku plebiscytu publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych "Młodzi i Film".

Jest znakomitym recytatorem i wykładowcą cyklicznych poetyckich warsztatów i spotkań. Jego interpretacje pełne są pasji i ujawniają niezwykle szeroki wachlarz aktorskich umiejętności. W 2007 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Wielki Splendor. Brał udział w radiowych serialach „Matysiakowie" i „Motel w pół drogi".